ЛІСТАПАД

* * * — Мой Бог! Нашто ў дадатак церні на й без таго суровы лёс?! Але… ні гуку ў ночнай цемні, дзе ў кожнага сваё мігценне ліхтарні срэбнае нябёс.

ГАТЫЧНЫ ТРЫЯЛЕТ Эсэнцыя Страхі людскія, як птахі, вострыя ў іх кіпцюры. Нельга услых гаварыць: страхі людскія, як птахі. Ночныя крылаў узмахі недзе ўжо блізка ўгары — страхі людскія, як птахі, востраць свае кіпцюры.

* * * Калі здараецца хвіліна і трэба нам выракаваць, якую выбраць пуцявіну, каб потым сораму не знаць, каб зноў з душою лёгкай крочыць, ёсць спосаб слушны: кожны раз глядзецца ў матчыныя вочы, што дзесь пакутуюць за нас.

ЛІСТАПАД Узнёслую самоту Ліста халодны вецер прашаптаў, і восень разліла празрысты, яшчэ няўпэўнены крышталь. А клён з настаўленым каўнерам дзіравы парасон трасе, і піша на рудой паперы, як дагарае ў голым скверы бурштын апошні пакрысе.

ВУЛІЧНАЯ ПАСТАРАЛЬ Галлём счарнелым лезе дрэва пад вокны з снежнае сяўбы. Направа — груд намерзлы, злева — ля шыбы ўюцца галубы. Птушыны грай не знае гора там, дзе людское ёсць жытло. Яму паддашшы дорыць горад і вуліц жоўтае святло. Так добра раніцай замглёнай зляцець, пад’есці у цяпле, каб нехта радасна-ўлюбёны крышыў на падваконні хлеб.

АКРАВЕРШ Я не пранёс любоў у часе Цнатліва, як найвышні дар. Яна ў мяне даўно звялася, Бо шмат каму прынёс ахвяр. Енк не зацьміў дурныя вочы, Калі ўцякаў я ад цябе, Але цяпер і ўдзень і ўночы Хаджу то ў смутку, то ў жальбе: Адной табе я хвалі нёс Юнацкіх найшчаслівых слёз.

* * * Мы з табой — нібы зоркі ў мігценні: уздыхне час апошняй тугой, і занікнуць сляды, толькі цені пасля нас павядуць карагод. Мы з табой — два магічныя дрэвы — скора знікнем без следу ў агні. Попел здзьмухваюць ветру павевы, засыхаюць без сіл карані. Мы з табой — два пачуцці, два крыкі, што зліліся ў каханне адно. А яно, несмяротнае, звыкла расчыняе ў бясконцасць акно.

1863 Знерухомела бледная поўня, снег крывіцкай крывёй набрыняў, і шыхтуецца шляхта ў пагоню, люд сякеру ад дрэва адняў. Гартам гора за даўкай гаркотай крые край, дзе гарлае груган, дзе сілкуе напевы гаротныя калаўрот незагоеных ран. Тут рунеецца гнеў на палетках, і стаіць у паветры праклён, хоць запхнуты ў быдлячую клетку, каб нікому не быў ён чуцён. Немажліва трываць, бо ўсё болей упіваецца ў горла пятля, каб давеку не зведалі волі, каб забылі, чыя тут зямля. ....................................................... Гонар продкаў ніколі не ўспомніць той, хто сэрцам прынуку прыняў, — і вымервае гоні пагоня, і крывёй белы сцяг набрыняў.

* * * Ах, як светла батлейкі-аблокі вялебнай плывуць талакой над залітымі сонечным клёкам усплёскамі спелых палёў. Як старанна да ранку стагуе сузор’і свае небакрай, і штодзённа шчыруе ў прасторах руплівая рунь, засяроджана-зеленакрылых узгоркаў імклівы разлёт па-сяброўску спавіты маўкліваю блакітнавокай ракой. У тры столкі нябыту згарнуты айчыны квяцісты абрус, гоіць сэрца сваім дачарна спрацаваным шчымлівым палеткам. І ніяк не нацешыцца Створца, не ў сілах разняць моцных рук, і трымае, як жаўранка доўгачаканага ў звонкім зеніце, напаёную Духам Жывым разняволеную Беларусь.