 |
|
Акраец жыцця
Я з першага чэрвеня — птушка свабоды:
Ніхто не начальнік ужо нада мной.
Сказаўшы апошняй прафесіі «Годзе!»,
Нарэшце пакінуў я шуфель з мятлой.
Камандую сам я сабою і часам.
Будзільнік-сабака не рве болей сон.
На яве лячу я паветраным асам
На хвалі натхнення ў творчы палон.
Ад сэрца радкі я кладу на паперу
Пад рыфму і рытм паслухмяным пяром.
Прымаю паклоны чароту, аеру,
Стракозы фліртуюць з маім паплаўком.
Раздольна мне дыхаць на хутары, дачы
Па волі магутнай і шчодрай Тварца.
І толькі сумленню дае справаздачу
Мой непадуладны акраец жыцця.
Чэрвень 2012 г., Ліда.
|
|
Ранак на Бацькаўшчыне
Па маладзенькіх промнях дня
У неба пот віецца парай.
Святлеюць сосны за папарам,
Дзе блізкая мая радня
Ля прадзедаў зямельку парыць.
А я, як Ясір Арафат,
Спавіўшы галаву хусцінай,
Кашу атаву канюшыны
Паблізу дзедаўскіх прысад
У звоне хмары камарынай.
Да вуснаў туліцца ручай
(У маленстве — дзедава крыніца),
Што з-пад алешніку бруіцца.
І аціхае мой адчай
З глытком гаючае жывіцы.
Пракосы ў кропельках расы
Трымцяць вясёлкаю на сонцы
І пах мядовы льюць бясконца...
Пасля пластую, блудны сын,
Ласунак матчынай кароўцы.
Упершыню падперазаў
Без бацькі сена воз духмяны.
І адпускаюць сэрца раны.
І з возам коціцца сляза
Любові, ўдзячнасці, прызнання...
|
|
Унукі і летнік
Усё давалася мне ў рукі,
А хлопчыка не клікаў «сын!»
Затое радуюць унукі —
Арлы Георгій і Максім.
На дачу на веласіпедах
Праз Навасёлкі так ляцім,
Што напужалі непаседы
Сабак галёканнем сваім.
А Гоша рэагуе брава
І на былога лёну сінь:
«Цвіло тут поле кучарава,
А сёння лысае зусім!»
Рыдлёўкай здабываю з градкі,
Прашу даць куркам чарвячкоў.
Нясуць для вока, для парадку,
Але... закопваюць цішком.
Ну што за змоўшчыкі малыя!
Калі злавіў я на мане,
«Яны ж, дзядулечка, жывыя!» —
Усцешваюць ужо мяне.
Вось каларадскіх бульбарэзаў —
У шклянцы я запёр жукоў,
А жыццядайныя гарэзы
Ў бульбоўнік высыпалі зноў...
Максімка кошку на трох ножках
Бязлапкай любасна назваў,
А шэрага катка — Цімошка,
І хатку ім пабудаваў.
Мы даглядаем іх старанна
І я ад шчасця п’яны ўшчэнт,
Бо труцца так ля ног аддана,
Бы я — кашачы прэзідэнт!
|
|
Спагада жывому — жыве
У раме аконнай аблокі
Па майскім блакіце плывуць.
Спакойна і мудра здалёку
Да сэрца ўспаміны нясуць.
Вось я, аблачынка дзяцінства,
Над лугам, над полем лятун,
Наскрозь прамяніста расхлістан,
Да ўпаду гуляю ў лапту.
На рукі мае па сасонцы
Сястрычка-вавёрка імкне.
Здаецца, разліўся я з сонцам,
А сонца ўлілося ў мяне.
Казяўцы з аслабленым цельцам
Заўзята майструю жытло
З лучынак, травінак і шкельцаў:
Хачу, каб жывое жыло!
Але за хмурынкамі хмары
Нахлынулі цёмных масцей
І — градам па хатцы, па марах
Дубасяць мацней і мацней.
Шчырую насуперак грому
І бліску маланак кругом...
Не выбіў спагады жывому
І сённяшні гром з перуном.
1–3 лютага 2011 г., Ліда.
|
|
|
