 |
У чаканні зімы
|
* * *
Пакацілася лета за вежы гатычных касцёлаў,
Зачынілася светлае неба на хмары-замкі
І не хоча пускаць заблукалых вандроўных анёлаў,
І яны адлятаюць ізноў на чатыры бакі.
Так і скончыцца свет — ні анёлаў, ні лета не будзе,
Толькі неба і хмары, і вежы, нібыта цвікі,
І малітвы, якія прыдумалі некалі людзі,
Каб спакойна блукаць, вандраваць на чатыры бакі.
|
|
* * *
У чаканні зімы на раскіданым вогнішчы лета,
На счарнелым вуголлі пустых, нібы рэха, уцех
Дождж халодны малюе абрысы сляпога паэта,
Рыфмара, што застаўся сам-насам са смехам людзей.
Так, паэт быў сляпы, бо не бачыў высокага неба.
Ён сачыў глыбіню, глыбіня яго выпіла зрок.
У чаканні зімы агаліліся райскія дрэвы,
І лістоту пад імі зграбае купальскі дзядок.
|
|
* * *
Эдзіку Мазько
Так шмат дарог вядзе да Пана Бога,
А ты абраў кароткі самы шлях —
Пайшоў наўпрост — па вострых камянях,
Не баючыся да крыві параніць ногі.
Ну што ж, бывай, цяпер ты не адзін.
Ты нас пакінуў цешыцца самотай,
Лічыць гады ад слоты да спякоты,
Сачыць, як з дрэваў сыплецца бурштын,
Глядзець, як падрастаюць нашы дзеткі,
Як вершы спяць у пераплётах кніг,
Як адыходзіць з марамі цягнік
У светлы край жывых і штучных кветак.
|
|
* * *
Мяне ратавала вера.
Павернуты да сцяны
Халодных, як золак, вершаў,
Я сэрцам прагнуў вайны.
Я марыў чытаць па рунах
Дажджу малітвы зімы,
Пусты сумлення рахунак
Напоўніць гукам сурмы.
Але не сурмой напоўніў
Сябе, а чорнай турмой,
Якая зацьменнем поўным
Лягла на мой неспакой.
Я думаў: скончацца слёзы,
І лёс саскочыць з ляза
Ілжывых, подлых даносаў.
Ды не. Іскрыцца сляза,
Як сімвал страчанай меры,
Як першы нясмелы крок…
Мяне ўратавала вера.
І я не пайшоў у змрок.
|
|
* * *
Палова жыцця пражыта.
Другая палова — міт.
— Чаму ты з вершамі сшытак
Гартаеш і плачаш наўзрыд?
— Мой плач — хвілінная слабасць
З нагоды дзіўнага сну:
Прысніўся нямоглы старац,
Шукаў ён нешта ў пяску,
Худымі грэбаў рукамі
Ва ўсе чатыры бакі.
Пытаюся: «Што шукаеш?»
— «Шукаю вершаў радкі.
Я выкінуў іх у хвалі
Юнацтва бурнай ракі.
І хвалі іх пахавалі,
І сталі пяском радкі.
А я з таго самага часу
Згубіў шчаслівы спакой…»
Я ў твар угледзеўся старцу:
О, Божа! Ён твар меў мой.
|
|
* * *
Іржавымі ключамі навальніцаў
Адчыніць лета браму ў райскі сад.
Адтуль ужо не вернешся назад,
Спазнаўшы ўсю трывогу таямніцы.
Адтуль адна дарога — да вады,
У глыбіні якой жыве маўчанне.
Калі папросіш, срэбнымі ключамі
Яно адчыніць браму ў нікуды…
|
|
Вершы
Вершы прыходзяць да паэтаў,
Як дзеці да састарэлых бацькоў —
Рэдка, калі проста так,
Звычайна на святы,
Каб споўніць свой
Быццам бы абавязак,
Вяртаюць яны нібы тое,
Што некалі пазычалі,
Хоць на самай справе
Ніхто нікому нічога
Ніколі не быў вінны.
А калі адыходзяць вершы,
Паэты доўга не могуць
Заснуць, узіраюцца моўчкі
У змрок лістапада і снежня
Ці проста ва ўласныя думкі,
І свята чакаюць, чакаюць
Вяртання дахаты
Блудных, любімых дзяцей.
|
|
* * *
Маўчання пацалунак змрочны
Вяртае ў сон халодных зор.
Душу шляхамі слёз сірочых
Вяду, хоць кожны крок — лязо.
Трывогай поўніцца свабода.
Свабодай пеняцца гады.
Гараць ад захаду да ўсходу
Душы крывавыя сляды.
|
|
|
