 |
|
* * *
Хвалі — ружовыя і залатыя,
адна за адной, нітка за ніткай,
адно сонца выткана на небе,
другое на вадзе,
трэцяе — на мокрым пяску.
Палатно быцця расцелена на ўвесь далягляд.
Вось яна, суворая прыгажосць поўначы,
няўстойлівая пад уздзеяннем ветру і мора.
Могілкі мёртвых дрэваў,
іх хрыбеціны напаўзанесеныя пяском,
асуджанасць кожнай травінкі.
Бераг асыпецца ад уласнага цяжару,
аголенае карэнне высушыцца сонцам,
сасна вось-вось скоціцца на пляж,
а потым мора пагайдае яе і выкіне,
як непатрэбны ўспамін.
Што прычына, а што наступства
ў гэтым наступе выдмаў,
бязлітасным і непазбежным,
непапраўным у сваёй абыякавасці,
велічным, як рэквіем,
што гучыць свістам пяску
пад нашымі нагамі?
Сонца адпаўзае за мора,
вызваляючы прастору прыцемкам.
|
|
Пачатак
Калыхаюцца дрэвы ў густую трывожную ноч,
выгінаюцца, быццам, гімнасты
пад посвіст дзікі.
Можа быць, яны скруцяць сальта
ці проста палягуць наўзбоч,
можа, страціць трываласць свет
пад нячутныя крыкі,
можа скончыцца тут і цяпер,
і тады
давядзецца нанова
вынайсці пункт адліку.
І дрэвы адарваліся-такі ад зямлі,
і захацелі ўзняцца ў неба,
але, прывязаныя за карэнне,
павіслі, як балонікі на нітках,
так і гайдаліся, пакуль не скончылася бура,
пакуль не скончыўся вецер,
што трымаў іх сваімі плынямі,
тады яны знясілена пападалі на зямлю,
і здавалася, што век іх скончаны,
а я глядзела на іх і думала,
што і мой век скончаны.
І дрэвы быццам страцілі гучанне,
і словы быццам страцілі гучанне,
і непазбежнае расчараванне
прабегла па нервовым твары бэзу,
нягнуткія галіны, як пратэзы,
ў імкненні распачаць сваю гамонку
нязграбна ўзмахвалі зялёнымі сцягамі,
віселі хмары па-над мокрымі дамамі,
а я схілілася пад абразамі
і напісала першую старонку.
|
|
* * *
дождж раскрываецца паступова
як кветка выпроствае пялёсткі
воблака за воблакам
светлае цёмнае
светлае цёмнае
цёмнае
цёмнае
нарэшце
|
|
крыху філасофіі перад тым
як заплюшчыць вочы
цёплае цёплае паветра наэлектрызаванае
пераднавальнічнымі токамі —
праваднік маіх думак у навакольнае асяроддзе
пра экзістэнцыйныя несупадзенні
і маленькія нязначныя супадзенні
якія ніяк ні на што не ўплываюць
пра самае адчувальнае —
тое што адным мы даруем недаравальнае
а другім не даруем дробязяў
гэта і ёсць тэорыя адноснасці ў дзеянні
і будуць ляцець самалёты
ухіляючыся ад маланак і абмінаючы хмары
і падставяць твары дажджу
кармазынавыя вішні
а я прымружу паўсонныя вочы
і прападаючы ў паветраных ямах
адчую як скаланаюцца рэкі
прымаючы водаў нябесных падзенне
|
|
* * *
Тут ізноў усё жоўтае і зялёнае.
Толькі неба светла-шэрага колеру,
толькі вільгаць зацягвае вокны,
а лісце паступова ператвараецца ў гербарый.
Што гэта значыць?
Гэта значыць, што ўсе жывыя пачуцці
ператворацца ў словы,
што галасы, уражанні, пахі
ператворацца ў словы.
І доўгімі восеньскімі вечарамі
думкі будуць нанізвацца адна на адну,
закрэслівацца і выпраўляцца,
усплываць і падаць на дно.
Што гэта значыць?
Гэта значыць, што скончылася жыццё.
І пачалася літаратура.
І ўсё, што было відно,
зробіцца невідавочным.
І здасца неабавязковым,
але насамрэч неабходным,
як няспыннае сэрца біццё,
як нармальны ціск
або тэмпература.
|
|
* * *
Ёсць час сядзець на камянях
некалі раскіданых
і некалі сабраных
дзеля таго, каб было сваё месца
углядацца ў светабудову.
Ёсць час сядзець на камянях,
захінуўшыся парасонам,
і разглядаць апакаліптычны дождж,
што працуе з зямлёй,
як ганчар працуе з глінай.
Ёсць час сядзець на камянях
між гародзейскім
і стаўпецкім гасцінцамі,
якія з аднаго і з другога боку
вядуць у Мір.
Ёсць час сядзець на камянях
і слухаць, як прарастаюць
з лета ў восень грыбы,
як іх накрывае лісце
з восені ў зіму.
Ёсць час сядзець на камянях,
перамаўляючыся з іншасветам,
гладзіць стогадовы мох
і ўрэшце заўважыць, як паступова
камяні апускаюцца ў зямлю.
|
|
|
