 |
|
* * *
Прыехалі госці. Ля дома
Стаяць механічныя коні,
Ідзе валтузня і разборка:
Дзе хто што паклаў — ці помніць...
Дарункі нясуць. Вандроўка,
Вандроўка, вандроўка
Гісторыяй будзе падворка,
Калі хто яе ўспомніць.
Ніхто не ўспомніць нічога!
Не тыя прыехалі мосці,
Не тая вяла іх дарога!
Чужыя заходзяць чагосьці —
Не, не запросяць у госці...
І пачалі дарункі выносіць.
|
|
* * *
Радасць прыйшла нечакана,
Калі я сядзеў з адзінотай,
Здаўна ў мяне закаханай
Адкрытым сэрцам і ротам.
Радасць была нізкага росту,
Ды ўсюды — усмешка-трымценне
Прыгожыла твар яе просты,
Ніводзін праменьчык не гінуў.
Каб мець яе назаўсёды,
Адчайна схапіў яе ў жменю
І кінуў у доўгую скрыню,
Дзе гадаваў я каменне.
Сяджу — і днюю так, і начую,
Шапку на лоб насунуў.
— Ці чуеш, — ад радасці чую, —
Я сталася жалем тваім і сумам.
|
|
Свята
Людзі ходзяць без шапкі,
Шапка вісіць у хаце.
Пад шапкай родзіцца тата,
З-пад шапкі выходзіць маці.
Дзеці сядзяць вяночкам
Наўкола роднага спрата.
Па хаце дух крылаты
Носіць з крыкам паночка.
Сцелецца ціхасцю радасць,
Моліцца дзень на ікону.
Ўверх паляцела шапка,
Вышэй царкоўнага звону.
Цячэ-расцякаецца свята,
Парог абмінуўшы, у поле
Ідзе за рукамі таты,
Палоніць усё наваколле.
Спявае жывое каменне,
Вербы, таполі і грэчка.
Каб паглядзець з захаплення
На спеўнасць іхняе спеўні,
На бераг выплыла рэчка
І слухае плёскату долі.
Лугоўе стала абрусам,
Якім накрыліся далі.
Над ім вышываны бусел
З бусліхай з гнязда выляталі.
|
|
* * *
У Дрэздэн паедзем, Галя!
Сам горад нас запрашае.
Фраў кірхэн стаіць на вакзале,
А побач Бернд і Дана.
На ўсё жыццё маладыя,
Прыгожыя дзеці ад Бога,
Бы вербы над ціхай вадою,
Што хочуць плыць на аблоках.
Яны раздаюць знаёмым
Доўгую радасць спамінаў —
Каму ў падарунак Цвінгер,
Каму толькі позірк Мадонны.
А нам — заставацца сам-насам
З красою тутэйшага духу,
Глядзець і бачыць, і слухаць
Ценяў вялікай Тэрасы.
|
|
* * *
Яблыкі, грушы і слівы
Ляжаць на стале ў карыце,
Такія сонна-шчаслівыя,
Што хоць іх у рот бярыце.
Стол з эпохі барока
Не такія бачыў фрукты.
Хто ўмее, той цешыць вока,
А іншыя — цягнуць рукі.
Сядзяць пры стале дзяўчаты,
Ядзяць залатыя грушы…
А мастак глядзіць вінавата,
Што намаляваў іх бяздушнасць.
|
|
* * *
Не ведаем — стаецца штo без нашага ўдзелу,
Без волі нашай. Часта так сабе сказаўшы слоўка,
Здаецца, мімаходзь, у лёгкую часіну,
Здзіўляемся, калі і след даўно той думкі згінуў,
Як слова наша раптам стала целам —
І нібыта з вады Гаргона з’явіцца якая ці Афіна.
Хто ж так няўзнак гартае нашага жыцця старонкі?
Няўжо і там, за межамі ўсіх чалавечых лёсаў,
Сядзіць няведамы сусветны гакер,
Зусім празрысты, цалкам невідочны звонку,
І ўсё майструе у праграмах боскіх правакатар,
Змушае летуценіць, жыць без толку
Ды слоў баяцца — тых, пасланых наўздагон нябёсам.
|
|
Варшава
Ёкнула ў сэрцы на Замкавым пляцу. Варшава
Юначых гадоў маіх наймілейшых
Любіла заходнюю моду, шык і забавы,
І як бы сама пісала ім патрыятычныя вершы.
Яна раздавала усім свае краявіды
І сцэны плачаў даўніх — яркіх і гнеўных,
Пейзажы трыумфу ні то Галіяфа, ні то Давіда,
Ахутаных ціс-мажорнай музыкай Шапэна.
Яна любіла пад навесам цішыні касцельнай,
Схіліўшы галаву ў медытацыях, маліцца
Перад чорнаю мадоннаю віленскай —
Вады каб скіфы не змуцілі ў Вісле.
Варшава любіла ад першай сустрэчы.
І я быў па вушы ў яе закаханы…
Бывай, дарагая! І ёкнула ў сэрцы.
Анёлы мелі для нас розныя планы.
|
|
|
