 |
|
Адвольны псальм
На струнах песенных святога пачуцця,
Ва ўсім, што дорага нам з нашага жыцця,
На струнах тоненькіх дрыготкага ліста
Давайце разам будзем славіць мы Хрыста!
На розных мовах, і памерлых, і жывых,
У словах, справах ці то ўчынках незямных
Спявайма дружна, так, каб знікла глухата,
Давайце разам будзем славіць мы Хрыста!
Па нотах звыклых, незвычайных і святых,
У рытмах плаўных і няўмерана крутых
Спявайма шчыра — хай адступіць немата.
Давайце разам будзем славіць мы Хрыста!
У гонар Пана, для збаўлення ўсіх людзей,
І проста так, не праяўляючы надзей,
Спявай, Сусвет, — няхай пануе дабрата.
Давайце разам будзем славіць мы Хрыста!
|
|
Мы прасілі
Мы прасілі ў Бога шчасця,
Чалавечага, зямнога, —
Каб нідзе ў жыцці не ўпасці,
Каб у рай вяла дарога.
Мы прасілі ў Бога хлеба,
Дыяментаў і багацця, —
Каб ва ўсім спрыяла неба
І дастатак быў у хаце.
Мы прасілі ў Бога ласкі —
Для сябе, для нашых блізкіх, —
Каб жыццё было як казка —
Ад пачатку, ад калыскі.
Мы прасілі ў Бога сілы,
Наймацнейшага здароўя, —
Каб узносілі нас крылы,
Каб прымалі ўсё з любоўю.
Мы заўсёды шмат жадаем
І ўсяго хацелі многа...
А калі ў сябе спытаем,
Што зрабілі мы для Бога?
|
|
Ля касцёла цудадзейная крыніца
Ля касцёла цудадзейная крыніца —
Кожнаму дастанецца глыток.
Прагнуць людзі там ачысціцца, напіцца.
Кліча пілігрымаў той куток.
А вада цурчыць, бяжыць заўжды нястомна
З чыстай і спагадлівай рукі,
З таямнічых, неспасцігнутых прадонняў —
Да людзей бяжыць, не да ракі.
Там да кожнага прыходзіць спадзяванне.
Хай нам дапаможа Боскі цуд.
Хай вада нам прынясе выратаванне,
Душы хай пазбавіць ад пакут.
Ля касцёла цудадзейная крыніца —
Там не толькі новых сіл прыток —
Там пачуеш звон нябеснае званіцы,
Веры нашай чыстай там выток.
|
|
* * *
Каля касцёла ў задуменні
Стаіць, хвалюецца юнак,
Ды пад гатычныя скляпенні
Зайсці не можа ён ніяк.
Яго адолела сумненне
У тым, што трэба з Богам быць,
Што чалавеку ад з’яўлення
Ніяк без веры нельга жыць.
Сябры казалі, быццам можна
Шчаслівым быць і без Імшы,
Лавіць удачу ў дзеі кожнай —
Не трэба думаць аб душы.
Юнак ніяк не знойдзе сілы
Пераступіць за той парог,
Дзе чалавек здабудзе крылы,
І дзе яго пачуе Бог.
Ды прыйдзе час — час немінучы, —
Калі юнак увойдзе ў храм —
Пад спеў узнёслы, неўміручы
Свой паратунак знойдзе там.
|
|
* * *
Прыціх бясконцы нудны шум,
Ад стомы засынаюць дрэвы,
Знікае элегічны сум,
Птушыных не чуваць напеваў.
Вакол пануе цішыня,
Ад сэрца адступае скруха,
Дыхнула раптам цеплыня,
І я адчуў прысутнасць Духу.
Усё маўчыць — пяе жыццё.
Тут я зусім не адзінокі:
Са мною побач мой касцёл
У стылі позняга барока.
|
|
Паданні пра крыж
Ля ціхай рэчкі на пагорку
Здаўна стаіць каменны крыж.
Людскую чуе ён гаворку
Пра Тураў стольны і Нясвіж.
І моўчкі слухае легенды,
Якія творыць грэшны люд,
Пра тыя ж грэцкія календы,
Пра тое, што бывала тут.
Тут паўтараюць слова ў слова
Прыгожы выдуманы сказ.
У ім геройская аснова —
Відочна кніжная якраз.
Даўно забылі пра здарэнне —
Такіх на свеце не злічыць.
І не відаць вякоў тых ценю.
А крыж — пазнака іх — маўчыць.
Разгадваць будзем да магілы
Сівой мінуўшчыны сляды,
А крыж ёсць сімвал Божай сілы —
Пра гэта памятай заўжды.
|
|
|
